Büyük kubbeli serin divan, bugün daha sakin, daha gölgeliydi. Pencerelerinden süzülen mavi, mor, sincap rengi bahar aydınlığı, çinilerinin yeÅŸil derinliklerinde birikiyor, koyulaşıyordu. Yüksek ipek ÅŸiltelere diz çökmüş yorgun vezirler, önlerindeki halının renkli nakışlarına bakıyorlar, uzun beyaz sakalını zayıf eliyle tutan yaÅŸlı sadrazamın sönük gözleri, çok uzak, çok karanlık ÅŸeyler düşünüyor gibi, var olmayan noktalara dalıyordu. Devamını Oku »
